W tych niepewnych czasach przeglądając tytuły postów wyciętych z popularnych portali internetowych, bo od dłuższego czasu głównie do tytułów ograniczam swą wiedzę o zdarzeniach wokół (dla beztroski myśli faktów wmawianych mi przez telewizję, radio i gazety nie oglądam, nie słucham i nie czytam wcale), często natykam się na „kluczowy” przymiotnik.
Kluczowa bywa data, debata, decyzja, sprawa, rozmowa i ustawa. Kluczowe są zasady, wynik, rola i pogoda. Kluczem do wygranej jest cudza przegrana, dla lepszego samopoczucia – nasze zdrowie. Kluczowy był moment uderzenia dronem w kluczową rafinerię Rosji…
Potężne konsekwencje…; Polacy masowo oszaleli… Oczywiście „kluczowy” nie jest jedynym słowem lub zwrotem robiącym furorę. Wszelako wszystko jest tu jasne i jedno na potęgę pewne – wieści przełomowe, fatalne, szokujące, nie do wiary, nam zdradzone i przesądzone, które przeszły do historii i cały świat o nich mówi, plus te zawiłe, co nam ekspert wyjaśnia, zaraz legną w koszu zapomnień lub zmienią oblicze. Z hukiem obwieszczone, niebotycznie wielkie zasoby gazu z łupków naszych wywietrzały w ciszy. „Złoty pociąg” na 100 procent pewny, znów okaże się gruzem…
Przy okazji. Dla ciekawości sprawdziłem, ile synonimów w bezmiarze różnorodności języka ojczystego zastępuje – „kluczowy”? Wyszło kilkanaście, w tym: główny, pierwszorzędny, najważniejszy, fundamentalny, zasadniczy, decydujący, newralgiczny…
Do rzeczy. Wracając ostatnio z wędrówki po magistrali wielkofatrzańskiej na Słowacji (Donovaly – Krížna (szczyt) – Ľubochňa) w miejscowości Ružomberok natrafiam na inspirację dla innego, nowego wykorzystania słowa z „kluczem” w środku „zamka”, a mianowicie – Kluczowa Służba.
Myślę, marzę. Stwórzmy taką służbę w Polsce! Przez wzgląd na „kluczowość” zadań i autorytet wynikający z samej nazwy swojej, rozwiąże ona nierozwiązywalne dotąd problemy innej służby, z którymi ta ostatnia, niczym Sanepid w covidzie, sobie nie radzi. Ba, skoordynuje jak trzeba działania kilku służb, gdy owe schowane „za szafami” swych przepastnych kompetencji niemocy, nie brną w kierunku współpracy, albowiem Odrę ktoś otruł.
Widzę to tak. Instytucja Państwa z problemami prosi o pomoc Kluczową Służbę, dalej skrót KS. KS rozpoznaje zagadnienie, analizuje, konsultuje, wydaje rekomendacje, określa harmonogram i terminy działań zaradczo-naprawczych. Na koniec efektywnie, według tylko sobie znanych algorytmów kluczy, sumuje efekty, mnoży rezultaty i wreszcie dzieli sukcesy. Proste!
Na przykład. NBP od kilku dobrych dla prezesa i jego „sztucznych” doradczyń lat, przymierza się do likwidacji monet z nominałem 1 i 2 grosze. Ich nabijanie kosztuje majątki złotówek, a większość groszówek i tak zaraz się pogubi w zakamarkach.
Zadziała następująco. KS poproszona przez NBP o poradę, jak odzyskać „zgubne” grosze z zakamarków zasugeruje, chociażby zaprzestanie ich nabijania oraz zaokrąglenie w dół lub w górę cen na półkach sklepowych do pełnych 5 gorszy, jeśli taka z handlu wynika potrzeba.
Przywołuję przykład nieprzypadkowo. Jakiś czas temu w Carrefourze byłem świadkiem, jak klientka zapytana przez kasjerkę wydającą resztę – może być bez 2 groszy?, odburknęła – nie, nie może! Po czym kasjerka wsiąkła na długie minuty w zaplecze marketu (a może i dalej?) rozdrabniać grosiki. Zniecierpliwiony, znać spragniony, pan w kolejce za panią bez 2 groszy w portfelu, z butelką wódki w koszyku (zgaduję, gdzieś blisko wypatrywali go inni spragnieni), chciał zwrócić jej owe 2, a nawet 5 groszy ze swych resztek groszowych zapasów z kieszeni, lecz tamta odmówiła ich przyjęcia, gdyż chodziło o (dla niej widocznie kluczową?) zasadę.
Poniekąd wpisując w Google frazę „kluczowa służba”, odkryjemy kilka służb, które realizując priorytetowe dla bezpiecznego funkcjonowania Państwa zadania mienią się mianem kluczowych. Jednakże zadania z ustawy to jedno, a rozwiązywanie realnych, groszowych problemów – drugie.
Cóż, jak mówi załączona fotografia, po rozwiązaniu kluczowych problemów z zamkami, „Kluczowa Służba” stała się na Słowacji zbędna. Wszak nie znaczy to wcale, że nie sprawdzi się u nas. Nie takie tu apolityczne z założenia „trybunały” wciąż kluczą dryfując.
Na koniec, już trochę poważnie, zacytuję mą ulubioną, wieńczącą mijające lato wstawkę słowną Andrzeja Poniedzielskiego między jego piosenkami:
… a w bezmiarze niepewności
myśl rodzi się uparta,
podejrzenie, już pewność prawie,
że jedyny klucz
w jedynie słusznej sprawie
tworzą żurawie…
